W czasach starożytnych, od XIII wieku p.n.e, wyspa była zamieszkiwana przez Greków i przez ponad 2 tys. lat znajdowała się pod wpływem kultury
greckiej, rzymskiej i bizantyjskiej. W czasie trwania wojny turecko-rosyjskiej
w latach 1876–1878 Wielka Brytania, w porozumieniu z Francją, mając na
celu uniemożliwienie Imperium Rosyjskiemu objęcia kontroli na Morzu
Śródziemnym i umocnienia się na Bałkanach, rozpoczęła okupację Cypru. W wyniku umowy z sułtanem tureckim Wielka Brytania miała przeciwstawić się traktatowi rosyjskiemu z San Stefano. W zamian za to miała dostać we władanie Cypr. Turcja była przez długi czas popierana przez Wielką Brytanię. Stopniowo
traciła sympatię Londynu ze względu na coraz większe ekonomiczne i
polityczne wpływy niemieckie w Turcji. 5 listopada 1914 r. Wielka
Brytania anektowała Cypr, kiedy to Turcja stanęła po stronie mocarstw
centralnych. Rząd brytyjski uważał, że prędzej czy później Turcja
zaatakuje Wielką Brytanię, dlatego za wszelką cenę dążył do porozumienia
z Bułgarią i Grecją. Stąd w trakcie trwania I wojny światowej Brytyjczycy poufnie proponowali Grekom Cypr w zamian za możliwość usytuowania baz morskich na Krecie. Oficjalnie już w 1915 r. Grecja za udział w wojnie po stronie Ententy
miała otrzymać Cypr. Do rozmów włączyła się Francja, która w konwencji
francusko-brytyjskiej z 1920 r. zaznaczyła, że bez jej zgody Wielka
Brytania nie może dokonywać żadnej cesji wyspy.